|
تکدی گری:
نادار
و بی نوا کسی است که وجه معاش خود را به رایگان از دیگران طلب
می کند.
تکدی،
عبارت است که از درخواست به منظور رفع نیازهای مادی از مردم در
ملاء عام با زیر پا گذاشتن شئون انسانی و اجتماعی.
علل عمده تکدی و تکدی گری:
1- فقر.
2- بیکاری.
3- مهاجرت
از روستاها و شهرهای کوچک.
4- پایین
بودن درآمد از شغل اصلی و جبران آن با تکدی گری
5- داشتن
بیماری و تهیه هزینه های درمان خود یا خانواده.
6- فرار از
منزل و کسب درآمد به وسیله تکدی گری.
7- مشکلات
جسمی و روحی و روانی.
8- کهولت
سن و از کارافتادگی و تهیه هزینه زندگی.
9- اعتیاد
و تهیه هزینه مواد مخدر مصرفی .
10- طلاق
والدین یا زن و مرد.
11- سود
دهی بدون زحمت و سرمایه.
12- پنهان
سازی کارهای خلاف (خرید و فروش مواد مخدر و ...)
مهمترین
عامل گسترش تکدی گری فقر اجتماعی است؛ ما در جامعهای که شاهد
فقر باشیم حتما نتایج سوء آن را هم در جامعه میبینیم و تکدی
گری از نتایج بارز فقر در جامعه است.
علیرغم
پیشرفت هایی که در بیشتر شئون زندگی نصیب انسان گردیده هنوز
آمار افراد فقیر و تنگدست که در تامین حداقل معاش خود ناتوان
می باشند بالا است و سیستم های اقتصادی حاکم بر کشورها در حل
این مشکل درمانده اند.
علاوه
بر آن افرادی هستند که از روستاها برای کسب درآمد به
شهرهای پرجمعیت مهاجرت میکنند و وقتی که با مشکل نبود شغل
مواجه میشوند روی به کار تکدی گری میآورند که به نظر آنها
این شغل درآمد بسیاری دارد که متاسفانه همین طور هم هست،
همچنین در شرایطی که کمک سازمان بهزیستی یا کمیته امداد به
خانوادههای تحت پوشش از 70 - 50 هزار تومان برای ادامه
زندگیشان فراتر نمی رود، این امر باعث میشود که فرد معلول یا
ناتوانی که این مبلغ ناچیز را دریافت میکند و نمیتواند کاری
انجام دهد رو به حرفه تکدی گری آورد. این در شرایطی است که یک
کارمند دولت با حقوق 300 هزار تومان مشکلات اقتصادی فراوانی در
زندگی دارد ..
دین اسلام
برای مقابله با مسئله تکدی گری اندیشیده و راه حل هایی
را ارایه داده است. در این ارتباط رسیدگی و مراقبت از بیماران،
معلولین، از کارافتادگان، آسیب دیدگان، محرومان را مطرح و از
جمله وظایف حکومت اسلامی و امت مسلمان قلمداد نموده است و از
طرف دیگر با پدیده تکدی گری به عنوان یک حرفه برخورد کرده و آن
را فعل حرام دانسته است. همچنین بزرگان دین در این خصوص توصیه
هایی بیان فرموده اند:
سزاوار
مومن، آن است که تا او را ممکن باشد از کسی چیزی خواهش نکند .
زیرا که آن متضمن شکوه ازخدا و ذلیل کردن خود است و موجب ایذای
آن کسی است که از او خواهش می کند، زیرا که بس باشد به خاطر
خواه خود چیزی ندهد و بعد از اظهار به او شرم کند و یا خجالت
کشند، یا محافظت آبروی خود کند، یا به روی ریا چیزی بدهد و
چنین چیزی معلوم نیست که شرعاً حلال باشد.
تکدی از
دیدگاه قانون
تکدی و
تکدیگری از زمره زشت ترین مناسبات اجتماعی است که قانونگذار هر
کشور بر حسب فرهنگ و آداب و سنن موجود برای آن مجازات نیز
تعیین نموده، از جمله در قوانین کشورمان از جمله جرائم محسوب
می گردد.
ماده های جزایی
قانون
مجازات اسلامی جمهوری اسلامی ایران در رابطه با تکدی گری:
ماده 712 -
هركس تكدي يا كلاشي را پيشه خود قرار داده باشد واز اين راه
امرار معاش نمايد يا ولگردي نمايد به حبس از يك تا سه ماه
محكوم خواهد شد و چنانچه با وجود توان مالي مرتكب عمل فوق شود
علاوه بر مجازات مذكور كليه اموالي كه از طريق تكدي وكلاشي
بدست آورده است مصادره خواهد شد .
ماده 713 - هركس طفل صغير يا غير رشيدي را وسيله تكدي قرار دهد
يا افرادي را به اين امر بگمارد به سه ماه تا دوسال حبس و
استرداد كليه اموالي كه از طريق مذكور به دست آورده است محكوم
خواهدشد .
سوء استفاده از عقاید و
عواطف مردم
این روزها
متکدیان چه نیازمند و چه حرفه ای (بی نیاز) با شیوهای بسیار
نوین و احساسات برانگیر، به امرار معاش میپردازند و از عواطف
این ملت احساساتی بهترین استفاده را میکنند. شاید انواع تکدی
گری را دیده باشید. از انواع کودکان نوزاد و خردسال که در آغوش
مادرانشان به خواب عمیق فرو رفته اند تا افرادی که هر کدام
عضوی از بدنشان دچار سانحه طبیعی یا غیر طبیعی شده است. به هر
حال شیوه جدیدی که شاید با آن برخورد داشته اید استفاده
از دین و مذهب مردم برای گدایی است، شخصی با متوسل شدن به ائمه
و بزرگان دین طلب پول می کند، آقایی که به ظاهر نیازمند هم به
نظر نمی رسد، برچسب هایی که روی آن آیه های قرآن نوشته شده را
با شگردهای خاص با 10برابر قیمت به مغازه داران می فروشد و یا
افرادی مانند عکس های فوق با نشستن در سر راه عزاداران احساسات
مردم را برمی انگیزند، شاید کمکی به آنان شود و چقدر هم موفق
هستند!.
بدون تردید
پدیده رقت برانگیز و ناهنجار کودکان، نوجوانان و بزرگسالان
ژنده پوش و بی خانمان در اکثر قریب به اتفاق شهرهای جهان وجود
داشته و به عنوان یک معضل اجتماعی که هم خود مصداق آسیب
اجتماعی بوده و هم زمینه ساز گسترش و شیوع آسیب ها می باشد، در
جوامع امروزی مطرح است.
کشور ما
نیز به لحاظ شرایط خاص اقتصادی و اجتماعی خود و به دلیل جوان
بودن درصد زیادی از جامعه از این پدیده مستثنی نیست. اما از
آنجا که حساسیت های عاطفی، مذهبی و ملی مردم ایران پذیرای این
وضع رقت برانگیز متکدیان نیست و علاوه بر آن، حضور این افراد
با ظاهری نابهنجار درملاء عام و در معابر عمومی و زندگی در سطح
شهرها علاوه بر مغایر بودن با ارزش های دینی و انقلاب اسلامی،
موجب تاثیر سوء بر افکار عمومی و بدبینی و بی اعتمادی مردم
نسبت به دولت در ساماندهی به اوضاع اجتماعی شده است.
این سوال مطرح می شود که
چرا با
تکدی گری برخورد نمی شود. در صورتی که هم دین اسلام و هم
قانونگذار به صراحت تکدی گری و گدایی را امری ناپسند و
مسلمانان را از آن بر حذر داشته است.
آیا
سازمانی برای برخورد با این پدیده مشخص نشده است؟
آیا
دستوالعمل اجرایی برای سازمانهای مرتبط تدوین نشده است؟
آیا
ابزارهای لازم در اختیار این ارگانها قرار داده نشده است؟ و یا
..... ؟
امید
است، همه (مردم و مسئولین) دست در دست هم دهیم تا جلوی این
ناهنجاری اجتماعی را همین امروز بگیریم تا شاهد عواقب بسیار
بدتر و شکل گیری ناهنجاریهای اجتماعی سخت تر از تکدی گری
نباشیم که فردا دیر است.
|